«قلمرو آرمانی» مانیفستی است که با واسازیِ بنیادینِ هرمِ قدرت، الگویی نوین برای حکمرانیِ غیرمتمرکز ارائه میدهد. مسئلهی مرکزیِ اثر، استحاله مفهومِ حکومت از «فرمانروایی» به «مدیریتِ رفاه جمعی» است. نویسنده با نقدِ «دیوِ یگانگی» (تمرکز قدرت در هر ساحت)، استدلال میکند که تنها راهِ نجاتِ تمدن از استبداد، تقسیطِ قدرت میانِ شوراهایِ تخصصی و اعمالِ نظارتهایِ کثیر است. کتاب با تکیه بر «قانونِ نفیِ آزار»، سیستمی را ترسیم میکند که در آن مرزها بر اساسِ انتخابِ آگاهانه و باورهایِ فردی تعریف میشوند.
ساختارِ این تزِ سیاسی، بر ستونهایِ حذفِ ریاست، آموزشِ اجباریِ خردمحور، امنیتِ معرفتمحور و اقتصادِ همیارانه بنا شده است. شهسواری با بهرهگیری از آرکتایپهایِ «ناظران» و «ناشهروند»، تضادهایِ میانِ ریاستطلبیِ سلطهجو و مدیریتِ تخصصیِ حلِ مسئله را کالبدشکافی میکند. این اثر نه تنها به دنبالِ نفیِ وراثتِ عقیده برایِ نسلهایِ آینده است، بلکه برابریِ مطلقِ حقوقِ تمامِ جانداران را به عنوانِ قطبنمایِ اخلاقیِ سیستم معرفی میکند.
در راستایِ دکترینِ «جانگرایی» و نشرِ سبز، «قلمرو آرمانی» کاملاً به صورتِ دیجیتال و متنباز منتشر شده است. نویسنده با طردِ کاملِ نسخهیِ کاغذی و تأکید بر حفظِ تنِ درختان، آن را به نمادی از اخلاقِ عملی در نشر بدل کرده است. این کتاب، دعوتی است برایِ عبور از بردهداریِ نوینِ رسانهای و برپاییِ جامعهای که در آن «جان» مقدسترین ارزش بوده و قدرت، دیگر نه یک امتیاز، که یک مسئولیتِ توزیعشده است.
