YİNE NEŞ’E-İ MUHABBET DİL Ü CÂNIMI ETTİ ŞEYDÂ <br />Yine neş'e-i muhabbet dil ü cânımı etti şeydâ <br />Yine bezm-i ayş ü vuslat edip ehl-i aşkı ihyâ <br />Amân ey gül-i nihâlim beni eyle valsa şâyân <br />Sana cân ü dil fedâdır gönül andelib-i gûyâ <br /> <br />(Âh.!) O güzel başın için, o hilâl kaşın için <br />Gel gel âşık-ı nâlân, gel gel dil sana hayrân <br />Tenni tenni tennenni tennen <br />Gel gel kaşı kemânım, gel gel dilde nihânım <br />Makam: Hicaz <br />Usûl: Yürük Semâî <br />Güfte/Beste: Hammâmizâde İsmâil DEDE Efendi <br /> <br />DİL Ü CÂN: Gönül ve Can. <br />AYŞ: Hayatın zevkini tatma. <br />EHL-İ AŞK: Âşıklar. <br />NİHÂL: Fidan. <br />ŞÂYÂN: Yakışır, Lâyık. <br />ŞEYDÂ: Âşktan dolayı aklını kaybetmiş, çılgın, deli. <br />VUSLAT: Kavuşma, buluşma. <br />İHYÂ: 1-Diriltme, canlandırma. 2-Kuvvet ve tâzelik verme <br />ANDELİB-İ GÛYÂ: Şakıyan bülbül. <br /> <br />(Gülnihal-2006)
