Η δημιουργική σύμπραξη του Βασίλη Παπακωνσταντίνου με τον Νίκο Ζούδιαρη και τη συμβολή του Νίκου Αντύπα στην ενορχήστρωση, παρουσιάζει τη ''Σωσίβια Κούνια'' ως ένα τραγούδι φτιαγμένο πάνω στη στιγμή που ο νους αυτοαποκηρύσσει το ατομικό του Cogito και λαμβάνει θέση θέασης του ιστορικοκοινωνικού υπάρχοντος. <br /> <br />Με σπασμένα όρια και σύνορα καθώς ένας άλλος κόσμος, κυνηγημένος, περνά ''ανάμεσά μου'', ο ''κόρφος'' πια δεν αποτελεί ενθύμιο λουλουδιών, αλλά τόπο μιας ευσεβούς τρέλας. <br /> <br />Σύγκορμη η Ευρώπη καθρεφτίζεται στο ξεθωριασμένο ανθρωπιστικό της περίβλημα, τραμπαλίζοντας στα ''χάρτινα τακούνια της''. <br /> <br />Όποιος πρόλαβε έγινε πουλί κι όποιος όχι, ναυάγιο. <br /> <br />Η ''κούνια'', σαν αμφίβια μάνα, αγκαλιάζει κι αυτούς που πέταξαν κι αυτούς που βυθίστηκαν, τιμώντας την πληθυντική τους μοναχικότητα. <br /> <br />Γιατί, υπάρχουν παιδιά που δεν θα τα χαϊδέψει ποτέ κανένα παραμύθι κι είναι τα χνώτα τους παιχνίδι στη ''υγρή τους σκόνη'' κι είναι τα μάτια τους εγκοπές και φώτα στα οποία το σκοτάδι θα χρωστά για πάντα το μελλοντικό του φως. <br /> <br />Αν κάτι έχει απομείνει, είναι ο αποχαιρετισμός ή το καλωσόρισμα. ''Εϊ γειά''. <br /> <br />Ο θάνατος δεν γεωμετρείται. Το ανάστημα είναι ζήτημα ''βάθους''. <br /> <br />Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου <br />Συμμετέχει η Νεανική Χορωδία Λαυρεωτικής <br />Μουσική, στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης <br />Ενορχήστρωση: Νίκος Αντύπας <br /> <br />Νίκος Αντύπας: τύμπανα, ακουστική κιθάρα, πλήκτρα <br />Γιώργος Ζηκογιάννης: μπάσο <br />Άκης Τουρκογιώργης: ηλεκ. & ακ. κιθάρα <br />Βαγγέλης Καρίπης: κρουστά <br /> <br />Hλίας Λάκκας , Μαριάννα Κούππα: ηχοληψία <br />Hλίας Λάκκας: mixing (stoudio Odeon) <br /> <br />mastering: Νίκος Αντύπας <br />artwork: Κωνσταντίνος Δεληπάλλας (KOYRSAROS) <br />Label: Rain Music <br /> <br />Επικοινωνία για συναυλία Stray Music (http://www.straymusic.gr/ <br />( Υπεύθυνος καλλιτεχνικού γραφείου) Ελισσαίος Πατσέλας: 6976768782, 2109024100 <br /> <br /> <br />Lyrics: <br /> <br />Διέσχιζαν την άναυδη την ερημιά μου <br />πήγαιναν και πέρναγαν ανάμεσά μου <br />κλειδαμπαρωμένος στο παλιό σαν φρούριο <br />πέρναγε από μπροστά μου το καινούργιο <br />στ’ αστράφτισμα μιας σφαίρας <br />μέχρι νεωτέρας <br /> <br />Ράθυμο Παρίσι - χάρτινα τακούνια <br />κι έχω γεννηθεί σε μια σωσίβια κούνια <br />πάλι το Berlin στου πόλεμου τον τζόγο <br />ούτε μια στιγμή δεν πίστεψα το λόγο <br />οι ανακοινώσεις <br />σκέτες εκκενώσεις <br /> <br />Πού ‘ναι η γραμμή πού πάνε αυτά τα φώτα <br />να ‘ταν των παιδιών τα μαγικά τα χνώτα <br />να σου ζωγραφίσω στην υγρή τους σκόνη <br />πώς η αράχνη τον ιστό της τον ξηλώνει <br />να ‘χει για μια μέρα <br />γιο και θυγατέρα <br /> <br /> <br />Δεν είν’ αυτό αέρας <br />είναι φωνές <br />το λίκνισμα της τρέλας <br />στον κόρφο της φοβέρας <br /> <br />Γεια, εϊ γεια… <br />Εϊ γεια…
