Arsimi Shqiptar në kohë ka njohur sakrifica të jashtëzakonshme të mësuesve për shkak të mungesës së infrastrukturës sidomos në vitet e para të çlirimit, por a duhet mësuesit të sakrifikojnë edhe sot në 2017 si 50 vite më parë?<br />Mësuesi i ri Skerdilajd Murati i diplomuar pak kohë më parë i duhet të ecë me këmbë për orë të tëra për të shkuar në shkollën ku jep mësim. Ai ngrihet në orën 4.30 të mëngjesit, merr çantën e punës dhe niset me furgon në drejtim të fshatit Poroçan. Report Tv ishte një ditë me Skerdilajdin se si fillon një ditë pune e tij.<br /><br />Rruga nuk është ndër më të mirat por e gjatë dhe kjo e bën Skerdilajdin të përgjumet edhe pse me mbërritjen e pret sërish një sfidë. Në orën 7 ai është në fshatin Poroçan.<br /><br />Këtu nis edhe aventura e tij e përditshme. I vetëm do të ndjekë një shteg dhish për 1 orë e gjysmë për të mbërritur në fshatin Gjerë atje ku ai jep mësim. Kjo rrugë nuk është vetëm ecje, por sfidë pasi balta e krijuar nga reshjet, frika e kafshëve të egra dhe terreni i thyer e bëjnë atë të tmerrshme për të riun. Mësues Skerdi tregon se një nga këto ditë është përballur me një ujk dhe ka arritur ti shpëtojë mrekullisht sulmit.<br /><br />Skerdilajd Murati është shembulli se si kjo sakrificë vazhdon akoma, duke u rikthyer në kohën e mësimdhënies së Migjenit.<br /><br />Nxënësit e tij e presin me padurim. Është ai që mban hapur këtë shkollë pasi jep lëndën e gjuhës dhe letërsisë. Në të kundërt duhet të ecin me orë të tëra për të shkuar në shkollën më të afërt.<br /><br />Të përgatitur dhe me shumë dashuri për shkollën, fëmijët e Porocanit e kuptojnë mësuesin e tyre të ri madje edhe nëse ai vendos të largohet, pasi vështirësitë për të shkuar apo qëndruar në fshatin e largët Gjerë janë epike.
