Yazar Alper Sezener, 2025 yılını sadece takvimsel bir bitiş değil, toplumsal bir duyarlılık eşiği olarak tanımlayarak yaşanan felaketlerin ve kayıpların kanıksanmasını eleştirmektedir. Metinde, doğal afetlerden siyasi baskılara kadar pek çok sarsıcı olayın artık birer arka plan gürültüsüne dönüştüğü ve bireylerin itiraz etmek yerine sessiz bir uyum sürecine girdiği vurgulanmaktadır. Sanat dünyasından yitirilen önemli isimlerin yarattığı boşluk hatırlatılırken, asıl tehlikenin kolektif bir vicdan yorgunluğu ve alışkanlık olduğu belirtilmektedir. Dönemin ruhunu yansıtan çeşitli sinema eserleri üzerinden, insanın sorumluluklarından kaçışı ve toplumsal suskunluğu derinlemesine analiz edilmektedir. Sonuç olarak kaynak, bu sürecin bizi daha olgun değil, aksine daha tepkisiz ve yabancılaşmış bir kimliğe sürüklediğini savunmaktadır.
