Yazar A. Yağmur Tunalı, Türkiye’deki din algısının ahlaki özünden koparak şekilci bir ritüel hapsine dönüştüğünü savunmaktadır. Metne göre dindarlık; namaz, başörtüsü ve içki karşıtlığı gibi dar bir üçgene sıkıştırılmış, bu durum ise güç sahibi olanların hukuk tanımazlığına ve samimiyetsizliğine yol açmıştır. İbadetlerin artık birer ahlak aracı olmaktan çıkıp kişisel veya siyasi birer güç aparatına dönüştüğü vurgulanmaktadır. Kaynak, dini yapıların holdingleşmesini ve dindarlık maskesi altında sergilenen gösterişçi tavırları sert bir dille eleştirmektedir. Sonuç olarak yazar, gerçek dindarlığın kıyafet veya şekil üzerinden değil, yalnızca iyi ve doğru davranışlar üzerinden ölçülmesi gerektiğini ifade etmektedir.
