Erol Sunat'ın bu kaleme aldığı metin, Türk milletinin toplumsal ve bireysel ilişkilerindeki uzlaşma kültüründen uzaklaşmasını ve artan kutuplaşmanın getirdiği manevi yıkımı ele almaktadır. Yazar, bayramlar ve kutsal günler gibi barış fırsatlarının inat, kibir ve gurur nedeniyle heba edilmesine sitem dolu bir dille dikkat çeker. Toplumdaki hoşgörünün yerini öfke ve dargınlığa bırakması, "kul hakkı" ve "kırık kalpler" temaları üzerinden derin bir öz eleştiri süzgecinden geçirilir. Karamsarlığa teslim olmak yerine, hayatta olunduğu sürece her yeni sabahın bir telafi ve başlangıç imkânı sunduğu vurgulanır. Sonuç olarak eser, içli bir milletin fertlerini kendi hatalarıyla yüzleşmeye ve geç olmadan vefa ile sevgi köprülerini yeniden kurmaya davet etmektedir.
