Bu köşe yazısı, Türk kültürünün zenginliğini ve ders verici niteliğini Sivas’ta geçen nükteli bir Bektaşi fıkrası üzerinden ele almaktadır. Hikâyede, bir ağanın hasta köpeği için muska yazan bir dedenin etrafında gelişen olaylar ve bu durumun toplumda yarattığı tepkiler anlatılır. Köpeğin iyileşmesi üzerine dini değerlerin suistimal edildiği gerekçesiyle Kadı tarafından sorgulanan dede, yazdığı kâğıdın kutsal bir metin olmadığını kanıtlar. Muskadan çıkan mizahi dörtlük, dedenin aslında maneviyatı değil, kendisine sunulan hediyeyi önemsediğini ve sonucun tesadüfi olduğunu açıkça ortaya koyar. Yazar, bu hikaye aracılığıyla okurları hurafelere karşı uyararak körü körüne inanmak yerine sorgulayıcı olmaya davet eder. Metin, dini inançların istismar edilmesine karşı eleştirel ve eğlenceli bir bakış açısı sunmaktadır.
