Yazar, toplumun farklı kesimlerinde meydana gelen şiddet olaylarını ve asayişsizliği örnek göstererek ülkenin içinde bulunduğu karamsar tabloyu eleştirmektedir. Eğitim, adalet ve güvenlik gibi temel kurumların işlevini yitirdiğini savunan metin, toplumsal huzursuzluğun temelinde yönetimsel bir irade eksikliği olduğunu öne sürer. Cinayetlerden aile içi kavgalara kadar uzanan bu suç dalgasının tesadüf olmadığı, aksine milleti ümitsizliğe sevk eden kasıtlı bir ihmal sonucu doğduğu iddia edilir. Mevcut gidişatın durdurulması için liyakat sahibi kadroların göreve gelmesinin zorunlu bir ihtiyaç olduğu vurgulanmaktadır. Sonuç olarak yazar, vatandaşların güvenliğini sağlayamayan sorumluları utanmaya davet ederek toplumu bu gidişata karşı duyarlı olmaya çağırmaktadır.
