Mehmet Edip Ören, kaleme aldığı bu metinde Ankara’nın geçmişine dair derin bir özlem içeren nostaljik bir yolculuğa çıkıyor. Yazar, Atatürk Orman Çiftliği ve Gençlik Parkı gibi şehrin simge mekanlarının eski canlılığını ve kültürel dokusunu kişisel anıları üzerinden betimliyor. Özellikle yerel yönetim değişikliklerinden önceki dönemi, nezih aile ortamları ve eşsiz lezzet duraklarıyla anarak bugünkü durumla kıyaslıyor. Metin, başkentin sosyal mirasını oluşturan geleneksel bayram kutlamalarına, eski eğlence anlayışına ve kaybolan şehir estetiğine saygı duruşu niteliği taşıyor. Yazar, özgür kalemini kullanarak Ankara’nın dününe dair duygusal bir hafıza tazelemesi yaparken okuru toplumsal bir muhasebeye davet ediyor.
