Bırak biçare feryadı, belâdan gel,tevekkül kıl. <br />Zira feryat belâ-ender, hatâ-ender belâdır, bil. <br />Belâ vereni buldunsa, atâ-ender, safâ-ender belâdır,bil. <br />Bırak feryadı, şükür kıl manend-i belâbil, demâ keyfinden güler hep gül mül. <br />Ger bulmazsan, bütün dünya cefâ-ender, fenâ-ender hebâdır, bil. <br />Cihan dolusu belâ başında varken,ne bağırırsın küçük bir belâdan? Gel,tevekkül kıl. <br />Tevekkülle belâ yüzünde gül,ta o da gülsün. <br />O güldükçe küçülür, eder tebeddül. <br />Bil,ey hodgâm! Bu dünyada saadet, terk-i dünyada. <br />Hüdâbin isen, O kâfidir, bıraksan da bütün eşya lehinde. <br />Ger hodbin isen helâkettir, ne yaparsan bütün eşya aleyhinde. <br />Demek terki gerektir her iki halde bu dünyada. <br />Terki demek: Hüdâ mülkü, Onun izni,Onun namıyla bakmakta. <br />Ticaret istiyorsan ger, şu fâni ömrünü bâkiye tebdilde. <br />Eğer nefsine talipsen, çürüktür,hem temelsiz de. <br />Eğer âfâkı istersen, fenâ damgası üstünde. <br />Demek değmez ki alınsa, çürük maldır hep bu çarşıda. <br />Öyle ise geç, iyi mallar dizilmiş arkasında.
